odwiedzin: 7126
dzisiaj: 1
on-line: 1
od: 1634 dni
ładowanie: 0.01 sek
AKTUALIZACJE

04.06.2016Aktualizacja wydarzeń zborowych
aktualniePrace nad stworzeniem nowej strony zboru


WYSZUKIWARKA GOOGLE

<== Instrukcja wyszukiwarki:

Wyszukiwarka obsługuje wieloznaczniki. czyli:
? - znak który zastępuje jedną dowolną literę
* - który zastępuję dowolny ciąg znaków.

przykład:
- Jeśli chcemy wypisać 'odmiany' słowa Jezus takie jak, Jezusowi, Jezusa, należy wpisać Jezus*
- zapis Boż* będzie równoznaczny z wyszukaniem słowa, Bożej, Bożą, Bożego itd.
- zapis rodzaj? będzie równy wyszukaniu słowa rodzaju, rodzaje ale już nie rodzajom, gdyź 'koncówka' zawiera dwie litery a nie jedną
- słowo *języ* będzie równoznaczne z języki, wielojęzyczny, językowi itd
- bibli* będzie równe z biblia, biblijny, biblii itd

Po wprowadzeniu słowa klikamy SZUKAJ

Można także wybrać dowolny temat z listy i wyświetlić go klikająć WYŚWIETL

Wyniki wyszukiwań pochodzą z działów: kazania, artykuły, rozważania, wykłady, pytania i odpowiedzi.



1. Istnieje życie po śmierci?

Potężne egipskie piramidy świadczą o ówczesnej wiedzy w zakresie budownictwa i architektury, ale jeszcze bardziej są one mocnym świadectwem pewnej cywilizacji, która wierzyła w życie po śmierci. Na ziemi nie istnieje żadna kultura, żaden szczep, który by takiej wiary nie podzielał. Od tej rzeczywistości nie mogą uwolnić się nawet ateiści. Kiedy po śmierci północnowietnamskiego rewolucjonisty Ho Chi Minha (1890-1969) odczytano przed komunistycznymi prominentami jego testament, było w nim napisane: "Idę tam, by ponownie spotkać towarzyszy Marksa, Lenina i Engelsa." Na czym to polega? Bóg "wieczność włożył" w nasze serca (Koh 3,11). śmierć jest dla nas jak mur, przez który nie możemy przejrzeć: jednak jeden przełamał ten mur. Był tam i wrócił z tamtego świata: Jest nim Jezus Chrystus! Umarł na krzyżu i trzeciego dnia powstał z martwych. Od tego zwycięzcy śmierci mamy tę pewność, że nasza egzystencja nie kończy się wraz z naszą śmiercią. Zapoznał nas z rzeczywistością nieba i piekła. Jesteśmy stworzeniami wiecznymi, które poprzez wiarę w Niego, powołane zostały do życia wiecznego: "Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie." (J 11,25).


2. Co to jest, to wieczne życie? Jak możemy je sobie wyobrazić?

W języku Nowego Testamentu istnieją dwa zasadniczo różne wyrazy tłumaczące to, co w języku polskim oznacza wyraz "życie": bios i zoe. Bios znaczy życie biologiczne człowieka, ale również wszystkich pozaludzkich istot żywych. To życie bardzo się spieszy i ucieka jak wartki nurt, jak sen, jak szybko więdnący kwiat (Ps 90,5; Ps 103,15). W Księdze Joba 14,1-2 czytamy "Człowiek zrodzony z niewiasty ma krótkie i bolesne życie, wyrasta i więdnie jak kwiat, przemija jak cień chwilowy". W innym miejscu to stale uciekające życie porównywane jest do obłoczka: "Bo czymże jest wasze życie? Parą jesteście, co się ukazuje na krótko, a potem znika." (Jk 4,14). Od Otto von Bismarcka pochodzi takie powiedzenie: "życie jest zręcznym wyrywaniem zęba. Myśli się zawsze, że to istotne dopiero ma nadejść, a tymczasem nagle stwierdzamy, że już wszystko minęło." Poeta Chr. F. Hebbel twierdził: "życie jest gorzkim migdałem, siedmiokrotnie opakowanym w złotą folię.", a eseista Adolf Reitz definiuje życie jako "masowy grób nadziei i rozczarowań." Natomiast Biblia daje nam zupełnie inną perspektywę: tam gdzie ludzie odkrywają życie jako dobry dar Boga i kształtują je na wzór Jezusa, tam życie otrzymuje inny wymiar, opisany greckim słowem zoe. Zoe jest życiem z Boga, owe istotne, niezniszczalne, wieczne życie. Jezus Chrystus przyszedł na ten świat, aby nam dać życie wieczne. Życie jest nie tylko związane z Jego osobą, w Nim spotykamy się bezpośrednio z życiem wiecznym. Jezus mówi w Ewangelii Jana 14,6: "Ja jestem drogą i prawdą, i życiem." (grec. zoe). Identyczność Jezusa i wiecznego życia poświadcza również Apostoł Jan: "Bo życie objawiło się. Myśmy je widzieli, o nim świadczymy i głosimy wam życie wieczne, które było w Ojcu, a nam zostało objawione" (1 J 1,2). Kto wierzy w Jezusa, kto uznaje Go swoim Panem, ten też ma życie wieczne (1 J 5,12). Z obietnicą życia wiecznego (1 J 2,25) otrzymało nasze życie doczesne wieczną podstawę. Tylko wtedy staje się dla nas zrozumiałe, że uczniowie Jezusa, dla wiary, znoszą prześladowania, więzienie, idą nawet na śmierć, lecz nie zdradzają swego Pana. Wieczne życie objawiło się w całej pełni dopiero po zmartwychwstaniu: "Wielu zaś, co posnęli w prochu ziemi, zbudzi się: jedni do wiecznego życia, drudzy ku hańbie, ku wiecznej odrazie." (Dn 12,2). W tym życiu mamy nie tylko zapowiedź życia wiecznego, ale również udział w pełni egzystencji i świetności życia w Bogu i Chrystusie. Jeżeli wiara znalazła do nas dojście, znajdziemy się przed obliczem Jezusa i Jego Ojca.


3. Kiedy zaczyna się życie wieczne?

Zgodnie ze świadectwem Biblii istnieją jedynie dwa rodzaje wiecznej egzystencji: wieczne życie lub wieczne potępienie. Dlatego, według słów Heinricha Kemmera, największą stratą jest żyć i umrzeć bez Jezusa. W Ewangelii Jana 3,15 podkreśla się, "aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne". Przypisanie wiecznemu życiu następuje zatem nie dopiero po śmierci, lecz jest w mocy od momentu nawrócenia: "Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne" (J 3,36). Ta wiara nosi pieczęć zmartwychwstania Jezusa i opiera się zatem na absolutnych i niezmienialnych podstawach. Bóg ceni wysoce, że jest w nas ta pewność: "O tym napisałem do was, którzy wierzycie w imię Syna Bożego, abyście wiedzieli, że macie życie wieczne." (1 J 5,13).


4. Jak mogę sobie przedstawić niebo?

Cała ludzka fantazja nie jest tak bogata, aby przedstawić sobie wspaniałość nieba. Pawłowi umożliwiono przez chwilę zajrzeć do trzeciego nieba (2 Kor 12,2). Pisze on w innym kontekście o ukrytej mądrości Boga, którą nam już Duch Boga tu na ziemi obwieścił, dodając do tego: "ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują." (1 Kor 2,9). Jakże ważny jest ten opis dla jeszcze nie dostrzeganej przez nas wspaniałości Boga i dla nieba! Biblia nie przekazuje nam żadnego pełnego obrazu nieba, niemniej kreśli nam je w wielu wizjach, z których kilka chciejmy tu oglądnąć. Przedsmak tego pozwala nam dostrzec wiara, gdyż to, co zobaczymy nie da się opisać.
1. Niebo jako mocarstwo: Wszystkie mocarstwa na tej ziemi są przemijające, ich ziemska władza jest ograniczona. Cesarstwo Niemieckie z roku 1871 nie przetrwało dłużej niż pięćdziesiąt lat. Trzecia Rzesza propagowana była jako tysiącletnia, a skończyła się po 12 latach w popiele i gruzach. Niebo tymczasem jest wiecznym królestwem (2 P 1,11), które nie będzie miało końca. Jest to "niewzruszone królestwo" (Hbr 12,28). Niebo jest utęsknioną ojczyzną (Hbr 11,16), w której bez reszty uznane zostaną panowanie i doskonałe rządy Boga. Ci, którzy należą do Chrystusa, będą z nim królować od wieczności do wieczności (Ob 22,5; Łk 19,17-19).
2. Niebo, dom rodzinny: W przeciwieństwie do wszystkich ziemskich domów i mieszkań niebo jest nieprzemijającym miejscem: "Nie mamy tutaj trwałego miasta, ale szukamy tego, które ma przyjść." (Hbr 13,14). To miasto przygotował nam Bóg osobiście (Hbr 11,16), a Jezus Chrystus ukształtował to miejsce wiecznego pobytu: "W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce." (J 14,2). Wszyscy, którzy należą do Chrystusa, mają tu wieczne prawo obywatelskie: są domownikami Boga (Ef 2,19). W "Ojcze nasz" mówimy: "Który jesteś w niebie" (Mt 6,), a w Ewangelii Jana 17,24 modli się Jezus Chrystus tymi słowami: "Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli chwałę moją". Niebo jest naszym domem ojcowskim, bo tam mieszka Bóg (Rdz 24,7; Ps 115,3; Mt 6,9). Niebo jest zarazem mieszkaniem Jezusa. Stamtąd przyszedł do nas na ziemię (J 3,13; J 6,38) i tam też został ponownie przyjęty po wniebowstąpieniu (Łk 24,51; Dz 1,11). Stamtąd ponownnie przybędzie, w całej swej potędze i wspaniałości, by swoich zabrać do Siebie.
3. Niebo, nasza ojczyzna: W czasie ostatniej wojny wiele milionów mieszkańców Prus Wschodnich, Pomorza i Śląska, utraciło swoją ojczyznę. Przez wiele generacji mieszkali ci ludzie na tych ziemiach, aż do momentu ucieczki lub przepędzenia. Piszący te słowa jest naocznym świadkiem tych zdarzeń. My, ludzie, jesteśmy zdani na ojczyznę. Nietzsche skarży się na swój los bezdomnego człowieka takimi słowami: "Biada temu, kto nie ma swojej ojczyzny!" Na tym świecie istnieje tylko jedna wieczna ojczyzna, dlatego też pisze Paweł w Liście do Filipian (3,20): "Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana naszego Jezusa Chrystusa."
4. Niebo, miejsce radości: Wesele jest, również według ziemskiej miary, powodem do szczególnej radości. W opisie biblijnym niebo przedstawione jest jako wieczne święto radości. "Weselmy się i radujmy, i dajmy Mu chwałę, bo nadeszły gody Baranka, a jego Małżonka się przystroiła" (Ap 19,7). Jezus Chrystus, Baranek Boży, który cierpliwie znosił grzech tego świata i wymazał go na Krzyżu, jest teraz Panem Młodym, a małżonka Jego wyznawcy. Ten uratowany orszak ze wszystkich ludów, plemion i narodów opisuje Jezus w Ewangelii Łukasza 13,29: "Przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym."
5. Niebo, miejsce bez grzechu: Nasz świat przeniknięty jest następstwem grzechu: cierpienie, nędza, ból, krzyk, choroba, wojna i śmierć. W niebie jednak "Nic godnego klątwy (odtąd) nie będzie" (Ap 22,3). Bóg będzie wszystkim we wszystkim, zrobi wszystko od nowa: "I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już (odtąd) nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły." Z takiej perspektywy potrafi Paweł znieść nawet swe czasowe zmartwienia: :sądzę bowiem, że cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić." (Rz 8,18).
6. Niebo, miejsce koronacji: Wszystko, czego dokonaliśmy na ziemi w imię Jezusa, posiada wymiar wieczny. Ma stały charakter. Tak też może Paweł u kresu swej ziemskiej wędrówki powiedzieć: "W dobrych zawodach wystapiłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali pojawienie się Jego." (2 Tm 4,7-8). O takiej koronacji mówi również Pan w Apokalipsie 2,10: "Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci wieniec (wiecznego - przyp. aut.) życia."
7. Niebo, nasz cel: Największy ludziom postawiony cel to: Poprzez wiarę w Jezusa Chrystusa, osiągnąć niebo. W 1. Liście Piotra 1,8-9 wskazuje Apostoł na ten właśnie cel: "Wy, choć nie widzieliście, miłujecie Go (=Jezusa); wy w Niego teraz, choć nie widzicie, lecz wierzycie, ucieszycie się radością niewymowną i pełną chwały wtedy, gdy osiągniecie cel waszej wiary - zbawienie dusz."





















Ostatnia aktualizacja strony: 04.06.2016.